Σύγχρονοι Γέροντες και Οικουμενισμός
Οι
Άγιοι ως φορείς του Αγίου Πνεύματος είναι οι γνήσιοι εκφραστές του
θείου θελήματος. Πάντοτε η Εκκλησία βασίζεται στους λόγους Τους και στο
παράδειγμά Τους ώστε η πορεία Της να είναι ορθή. Η μελέτη των κειμένων
και των θέσεών τους κρίνεται απαραίτητη. Ιδιαιτέρας σημασίας θεωρούμε
τις απόψεις συγχρόνων Οσίων Πατέρων για το φλέγον θέμα της παναιρέσεως
του «Οικουμενισμού». Τα λόγια τους είναι ξεκάθαρα και αναφέρονται
ακριβώς για αυτό το θέμα σ' αυτήν την εποχή, έτσι δεν είναι δυνατόν να
παρερμηνευθούν κατά την βούληση του καθενός. Νομίζουμε πως κάθε υγιής
Χριστιανός οφείλει να Τους ακολουθήσει.
Γέρων Παΐσιος o Αγιορείτης
Οικουμενισμός,
και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά
είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία.
Είναι
και μερικοί που ξεκινούν με καλή διάθεση. Αλλά, όταν μαζεύωνται τι
μάγοι, τι πυρολάτρες, τι Προτεστάντες, ένα σωρό - άκρη δεν βρίσκεις -,
για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, πώς να βοηθήσουν; Ο Θεός να με
συγχωρέση, αυτά είναι κουρελούδες του διαβόλου.
Στα
θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος. Είχε μεγάλη ορθόδοξη
ευαισθησία, γι' αυτό δεν δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα
μη ορθόδοξα. Τόνιζε: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να
συμφωνούμε στην πίστη». Διέκοπτε τις σχέσεις του ή απέφευγε να δη
κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με ετεροδόξους. Τα
«μυστήρια» των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε.
Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας,
Για
ένα διάστημα είχε διακόψει, μαζί με όλο σχεδόν το υπόλοιπο Άγιον Όρος,
το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του
προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή», είπε
σε κάποιον, «για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνη στον
πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώση την μετάνοιά του». Για τους
Αντιχαλκηδονίους (μονοφυσίτες) είπε: «Αυτοί δεν λένε ότι δεν κατάλαβαν
τους αγίους Πατέρες, αλλ' ότι οι άγιοι Πατέρες δεν τους κατάλαβαν.
Δηλαδή σαν να έχουν αυτοί δίκαιο και τους παρεξηγήσανε». Χαρακτήρισε ως
βλασφημία κατά των αγίων Πατέρων την προτεινόμενη κάθαρση των
Λειτουργικών βιβλίων από τον χαρακτηρισμό του αιρετικού για τον Διόσκορο
και Σεβήρο. Είπε: «Τόσοι άγιοι Πατέρες που είχαν θείο φωτισμό και ήταν
σύγχρονοι δεν τους κατάλαβαν και τους παρεξήγησαν, και ερχόμαστε εμείς
μετά από τόσους αιώνες να διορθώσουμε τους αγίους Πατέρες; Αλλά και το
θαύμα της αγίας Ευφημίας δεν το υπολογίζουν; Και αυτή παρεξήγησε τον
τόμο των αιρετικών;».
Ο
διάβολος έχει τρία πλοκάμια. Για τους φτωχούς τον κουμμουνισμό, για
τους πιστούς τον οικουμενισμό και για τους πλουσίους την μασσωνία.
******
Οι
Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό.
Σήμερα λένε: "Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη
και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε. Πρέπει να βρίσκωνται στις
συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μία
παρουσία". Τί παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα
αδικαιολόγητα.
Μερικοί
από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή,
"Ιεραποστολή", συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος
και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή
ταραμοσαλάτα με τους κακοδόξους.
Εκ του βιβλίου
«Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»
Έκδοση: Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου» της Σουρωτής Θεσσαλονίκης.
*******
Μετά
λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε
ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και
ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον
έχουν αγαπήσει.
Θα
ήθελα να παρακαλέσω θερμά όλους τους φιλενωτικούς αδελφούς μας: Επειδή
το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών είναι κάτι το πνευματικόν και ανάγκην
έχουμε πνευματικής αγάπης, ας το αφήσουμε σε αυτούς που αγαπήσανε πολύ
τον Θεόν και είναι θεολόγοι, σαν τους Πατέρας της Εκκλησίας, και όχι
νομολόγοι, που προσφέρανε και προσφέρουν ολόκληρο τον εαυτόν τους εις
την διακονίαν της Εκκλησίας (αντί μεγάλης λαμπάδας), τους οποίους άναψε
το πύρ της αγάπης του Θεού και όχι ο αναπτήρας του νεωκόρου. Ας
γνωρίζωμεν ότι δεν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, αλλά και πνευματικοί.
Επομένως, η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί να αντιμετωπισθή με
συνεταιρισμόν αμαρτωλών (διότι διπλήν οργήν θα λάβωμεν), αλλά με
μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου.
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, τόμ. Α', έκδ. Γ', σελ. 508 του κ. Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου).
Αγιορείτες Πατέρες
… αποκηρύσσομεν
τα τοιαύτα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν
στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστην, ακολουθούντες όσα
προεφύτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο
των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικοί Σύνοδοι και
αι Τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν
τον Θεόν ημών και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις
διδάσκει είτε διά γραφίδος είτε δια της Παραδόσεως, αποκρούοντες την
«Ένωσιν» ή «Ενότητα» όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί. Εάν οι
Καθολικοί και οι λοιποί αιρετικοί θέλουν να επιστρέψουν εις την
Ορθοδοξίαν, να έλθουν αυτοί προσπίπτοντες και ζητούντες το έλεος,
ασπαζόμενοι εις το ακέραιον τα δόγματα και Παραδόσεις της αμωμήτου
ορθοδόξου ημών Πίστεως και όχι να τρέχωμεν ημείς οι ορθόδοξοι προς τους
αιρετικούς.
Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος
Εάν
ο Πάπας θέλη ένωσιν να αναγνωρίση και ομολογήση όλας τας πλάνας,
αιρέσεις και καινοτομίας τας οποίας έκαμον, απ' αρχής οι κατά καιρούς
Πάπαι, αποσχισθέντες από την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, να μετανοήση, να
κλαύση πικρώς, να ταπεινωθή και τότε είναι δεκτός.
...Εάν
δεν αποβάλλουν την υπερηφάνεια και ο Πατριάρχης και ο Πάπας και εάν δεν
ταπεινωθούν, μιμούμενοι τον Κύριον, όχι μόνον δεν θα επιτύχουν έναν
αλλά θα αυξήσουν την διαίρεσιν και θα προξενήσουν μεγάλα σκάνδαλα,
ταραχάς, συγχύσεις, μεγάλην βλάβην και ζημίαν εις τα εαυτών ποίμνια. Εάν
μιμηθούν τον Κύριον και ταπεινωθούν, θα επιτύχουν την ένωσιν, θα
ωφελήσουν εαυτούς και τα εαυτών ποίμνια και θα δοξασθή και δι΄αυτών, ως
εδοξάσθη και υπό των Αγίων Αποστόλων το Όνομα του Ουρανίου μας Πατρός,
επειδή «Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν», και
«πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτό υψωθήσεται»
(Λουκ.18, 14).
...»Εάν
οι σημερινοί Αρχιερείς, δεν σεβασθούν τας αποφάσεις, τους κανόνας και
τας παραδόσεις των θείων Αποστόλων και Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά
τας καταφρονούν, ποίος που καλώς φρονεί θα σεβασθή τας ιδικάς των;»
Ο
Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού παραγγέλλει: Μη συγκοινωνήτε
τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Εις
περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται και υβρίζεται η Αγία Ορθόδοξος
Πίστις ημών επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος δικαιώτατος,
απαγορεύεται δε η σιωπή. Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και
σύνεσιν, όχι, με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν, να γίνεται με θυμόν
θεϊκόν...
Ο
Θεός δεν εγκαταλείπει την Εκκλησίαν Του, και εκείνους που την πολεμούν
θα τους ταπεινώση και θα τους συντρίψη ως σκεύη κεραμέως, και μακάριοι
εκείνοι οι οποίοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την Ορθόδοξον
πίστιν, εις την ορθόδοξον ομολογίαν.
… Η
ταπεινή μου γνώμη, αναφορικώς με το ενωτικόν πνεύμα προς την παναίρεσιν
του Οικουμενισμού το οποίον διακατέχει το Οικουμ. Πατριαρχείον, είναι,
ότι οφείλομεν ως ορθόδοξοι Χριστιανοί και μάλιστα ως μοναχοί να
ακολουθήσωμεν όχι την γνώμην την ιδικήν μας, αλλά την γνώμην των Αγίων
Πατέρων μας, Προφητών, Αποστόλων, Διδασκάλων και κηρύκων της αληθούς
πίστεως ημών.
…
τω έγραψα επιστολήν. Εις οποίαν τω γράφω, Μακαριώτατε, εάν αληθώς
ηγάπας τον Πάπα έπρεπε να του είπης την αλήθειαν. Άκουσον φίλε Πάπα, συ
είσαι πρώτος εις την υπερηφάνειαν και δεύτερος εγώ, διότι συ λέγεσαι
Αλάθητος και εγώ Παναγιώτατος, η αλήθεια εστίν ότι ούτε συ είσαι
αλάθητος ούτε εγώ Παναγιώτατος.
Γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
Παναγιώτατε,
Από τινων ετών κατώδυνον το Πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το
συνειδητώ πιστεύον πλήρωμα, παρίσταται θεατής επικινδύνων προς την
Πίστην ακροβασιών του Πρώτου της Ορθοδοξίας Επισκόπου. Ούτως, ίνα
παραλίπωμεν άλλου είδους ακροβασίας, η προς τον Πάπαν και τον Παπισμόν
συμπεριφορά Υμών και τινών Υμετέρων αντιπροσώπων, ρίπτει εις άφατον
θλίψιν, αλλά και φοβεράν ψυχικήν δοκιμασίαν, τα αληθώς ορθοδοξούντα
τέκνα της Εκκλησίας. Αλληλογραφείτε μετά του Πάπα εν πάση εκκλησιαστική
τάξει, ως εάν έζωμεν εις τον Ε' μ.Χ. αιώνα. Υποβάλλεσθε εις τας
ταλαιπωρίας μακρινών ταξιδιών προς συνάντησιν αυτού. Ανταλλάσετε μετ'
αυτού τρυφεράς περιπτύξεις και αδελφικούς ασπασμούς. Καλείτε αυτόν
«Πρώτον Επίσκοπον της Χριστιανοσύνης» και υμάς Αυτόν δεύτερον.
Διακηρύσσετε urbi et orbi ότι «ουδεμία διαφορά χωρίζει τας δύο
Εκκλησίας». Συμπροσεύχεσθε μετ' αντιπροσώπων αυτού και φέρεσθε προς
αυτούς σχεδόν όπως και προς τους Ορθοδόξους Επισκόπους. Αίρετε εκ μέσου
αιωνοβίους αφορισμούς, οίτινες, έστω και αν επιβλήθεισαν υπό το κράτος
των εντυπώσεων εκ στιγμιαίων γεγονότων πρωτοφανούς οξύτητας και ως
αντίδρασις εις τα γεγονότα εκείνα, ουχ ήττον δε εξέφραζον ει μη το
καθολικόν φρόνημα της αμωμήτου και θεοφόρου Ορθοδοξίας και δεν απετέλουν
ειμή απλήν εφαρμογήν, καθυστερημένη μάλιστα, των διατάξεων του
Κανονικού της Εκκλησίας Δικαίου, επιβαλλουσών την αποπομπήν εκ της
θεοτεύκτου Μάνδρας των «ανιάτως και προς θάνατον νοσούντων» προβάτων,
των αιρετικών δηλαδή και φθορέων της Πίστεως.
Πώς
είναι δυνατόν ο αιρετικός Πάπας να είναι ο Πρώτος Επίσκοπος της
Χριστιανοσύνης και Υμείς ο δεύτερος; Πότε η Εκκλησία ημών συνηρίθμησεν
ομού μετά των Ορθοδόξων Επισκόπων τους Επισκόπους των αιρετικών;
Δογματικής και κανονικής ακριβείας γλώσσαν ομιλείτε ή ευελίκτου
διπλωματικής υποκρισίας; Επίσκοπος είσθε ή διπλωμάτης; Πώς δ' ακόμη
είναι δυνατόν να αίρωνται αι κανονικαί της Εκκλησίας ποιναί, όταν το
αντικείμενον αυτών (η αίρεσις)ου μόνον εξακολουθή να υπάρχει, αλλά και
αισίως αύξεται και μεγενθύνεται και γαυριά;
Γέρων Γαβριήλ Διονυσιάτης
«Τι
να συζητήσωμεν με τους Καθολικούς; Αν είναι εν τάξει η προσθήκη τους
εις το Σύμβολον της Πίστεως, το οποίον τηρούμεν ημείς αναλλοίωτον χάριτι
Χριστού,... ή επί της μωρολογίας του αλάθητου του Πάπα, το οποίον ουδέ
χωρεί εις τον νουν του κοινού ανθρώπου...;
Δεν
κατεχόμεθα από μισαλλοδοξίαν, ως θέλουν να μας χαρακτηρίζουν οι
επιπόλαιοι φιλενωτικοί, προμαχούμεν της πίστεως των Πατέρων μας και κατά
καθήκον πνευματικόν φέρομεν εις γνώσιν του χριστεπωνύμου Ορθοδόξου
πληρώματος τα ανωτέρω, ίνα προφυλάξωμεν αυτό από τας σατανικάς παγίδας
του Ουνιτισμού».
«Ελληνικός Βορράς», 6 Φεβρουαρίου 1964
Μοναχοί κατά του Οικουμενισμού
Επιτροπή Γ. Φιλόθεος Ζερβάκος, Γ. Γαβριήλ Διονυσιάτης, Γ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος
Οι
Ορθόδοξοι Ιερομόναχοι και Μοναχοί θεωρούν, ότι ουδεμίαν επαφή δύναται
να πραγματοποιηθή άνευ των κατωτέρω στοιχειωδών προϋποθέσεων.
1. Διαπραγματεύσεις
ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ. Τούτο όμως συνεπάγεται ρητήν παραίτησιν του Πάπα από
της αξιώσεως του «Πρωτείου» έναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, άνευ της
παραιτήσεως αυτής η φράσις «επί ίσοις όροις» καθίσταται απάτη και
χονδροειδής φενάκη.
2.
Εφ όσον υφίσταται η υπούλως αποκαλουμένη Ενωτική Ανατολική Εκκλησία,
«Ουνιτική», ο «διάλογος» δεν δύναται να έχη άλλο αντικείμενον, παρά την
προσχώρησιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την Ουνίαν, η οποία, κατά το
Βατικανόν, αποτελεί την ήδη από της ψευδοσυνόδου της Φλωρεντίας,
ηνωμένην μετά της Ρώμης, Ανατολικήν Εκκλησίαν, την διατηρούσαν, κατά
Παπικήν συγκατάβασιν, το τυπικόν της Ορθοδοξίας, αλλ' αναγνωρίζουσαν
ανεπιφυλάκτως το πρωτείον του Πάπα, υπό την απόλυτον και αυταρχικήν
εξουσίαν του οποίου, άλλωστε, διατελεί, μισθοδοτουμένη και
επιχορηγουμένη.
3.
Ανάληψις και προηγουμένη εκτέλεσις υποχρεώσεων περιστολής της
πνευματικής, εκπαιδευτικής και ψευδοφιλανθρωπικής δραστηριότητος της εν
Ελλάδι Παπικής Εκκλησίας και των παραφυάδων της, εις τους εις την χώραν
μας διαβιούντας ΕΚ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ Καθολικούς, δια τους οποίους, ο Ελληνικός
Ορθόδοξος Μοναχισμός, ουδεμίαν αισθάνεται εχθρότητα θεωρών αυτούς ως
πεπλανημένους αδελφούς. Η αντίδρασις των Ορθοδόξων Ελλήνων εν γένει,
αφορά εις την ύπουλον επέκτασιν της δραστηριότητος, αφθόνως
χρηματοδοτουμένων υπό του Βατικανού, Παπικών Οργανώσεων, εις βάρος
Ορθοδόξων Χριστιανών, και ιδίως υπό το πρόσχημα της φιλανθρωπίας εις τα
πτωχά και απροστάτευτα τέκνα των, επί σκοπώ προσηλυτισμού των εις την
Ρωμαιοκαθολικήν Εκκλησίαν. Η έναρξις «διαλόγου» - ανάγνωθι
διαπραγματεύσεων - άνευ του προηγουμένου τερματισμού των, υπό του
Βατικανού διεξαγμένων κατά της Ορθοδοξίας, εχθροπραξιών, αποτελεί
δουλοπρεπή και επικίνδυνον ενέργειαν, οδηγούσαν, αναποφεύκτως, εις την
κατά κράτος υποταγήν της Ορθοδοξίας, όπως πάντοτε συμβαίνει με τους κατά
την διάρκειαν της εχθρικής επιθέσεως, προσερχομένους προς
διαπραγμάτευσιν μετά του επιτιθεμένου.
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Ομολογητής
«Ο
Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας
ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του βρίσκεται η καρδιά όλων των
ευρωπαϊκών ουμανισμών, με επικεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι
ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά
μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινό ευαγγελικό όνομά
των είναι παναίρεσις. Διατί; Διότι εις το διάστημα της ιστορίας αι
διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο ή παρεμόρφωνον ιδιώματά τινα του Θεανθρώπου
και Κυρίου Ιησού, αι δε ευρωπαϊκαι αύται αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον
τον Θεάνθρωπον και εις την θέσιν του τοποθετούν τον Ευρωπαίον άνθρωπον.
Εδώ δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού
και άλλων αιρέσεων ων το όνομα λεγεών».
«…
ο Πατριάρχης Αθηναγόρας; Αυτός με την νεοπαπιστικήν συμπεριφοράν του
εις τους λόγους και εις τας πράξεις σκανδαλίζει επί μίαν ήδη δεκαετίαν
τας ορθοδόξους συνειδήσεις, αρνούμενος την μοναδικήν και πανσωστικήν
Αλήθειαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πίστεως, αναγνωρίζων τας Ρωμαϊκάς
και άλλας αιρέσεις ως ισοτίμους με την Αλήθειαν, αναγνωρίζων τον Ρωμαίον
Άκρον Ποντίφηκα με όλην την δαιμονικήν αντιεκκλησιαστικήν υπερηφάνειάν
του. Και προετοιμάζει με αυτοκτονικήν ταχύτητα και επιπολαιότητα, κατά
το παράδειγμα του Βατικανού, αυτήν την ιδικήν του λεγομένην «Μεγάλην
Πανορθόδοξον Σύνοδον», όχι όμως με το βασικόν ευαγγελικόν και
αγιοπαραδοσιακόν θέμα της σωτηρίας του ανθρώπου και του κόσμου, αλλά με
καθαρώς σχολαστικο - προτεσταντικήν θεματολογίαν. Την προετοιμάζει
μάλιστα εις τον Πύργον της Βαβέλ του συγχρόνου αναρχικού και
μηδενιστικού κόσμου άνευ της συμμετοχής των πραγματικών ορθοδόξων
ομολογητών, φορέων της Ορθοδόξου Πίστεως, Θεολογίας, Παραδόσεως και
Εκκλησιαστικότητος. Τον τελευταίον καιρόν αυτός έχει γίνει πηγή
αναρχισμού και μηδενισμού εις τον ορθόδοξον κόσμον. Οι Αγιορείται
δικαίως τον ονομάζουν αιρετικόν και αποστάτην εις τας επιστολάς των, τας
απευθυνομένας προς αυτόν ανοικτώς δια του Τύπου...».
(ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αριθ. 145 - 6,1 - 15 Σεπτεμβρίου 1971)
Η
διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, που
διατυπώθηκε από τους αγίους Αποστόλους, από τους αγίους Πατέρες, από τις
αγίες, Συνόδους, γύρω από το θέμα των αιρετικών είναι η έξης: οι
αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε μπορούν να είναι Εκκλησία. Γι' αυτό
δεν μπορούν οι αιρέσεις να έχουν τα άγια Μυστήρια, ιδιαίτερα το Μυστήριο
της Ευχαριστίας, αυτό το Μυστήριο των Μυστηρίων. Γιατί ακριβώς η θεία
Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα στην Εκκλησία: δηλαδή είναι και ο
ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς και η ίδια η Εκκλησία και γενικά κάθε
τι που ανήκει στον Θεάνθρωπο.
...μόνο
μέσα στην Εκκλησία, στο μοναδικό τούτο Παν -μυστήριο του Χριστού,
μπορεί να γίνει λόγος για τα Μυστήρια. Γιατί η Εκκλησία η Ορθόδοξη,
καθώς είναι το Σώμα του Χριστού, είναι η πηγή και το κριτήριο των
Μυστηρίων και όχι το αντίθετο. Τα Μυστήρια δεν μπορούν να αναβιβάζονται
πάνω από την Εκκλησία, ούτε να θεωρούνται έξω από το Σώμα της Εκκλησίας.
Ένεκα
τούτου, σύμφωνα με το φρόνημα της Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και
σύμφωνα με ολόκληρη την Ορθόδοξη Παράδοση, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν
παραδέχεται την ύπαρξη άλλων μυστηρίων έξω απ' αυτήν, ούτε τα θεωρεί ως
μυστήρια, μέχρις ότου προσέλθει κάποιος με μετάνοια από την αιρετική
«εκκλησία», δηλαδή ψευδοεκκλησία, στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.
Μέχρι τότε που μένει κάποιος έξω από την Εκκλησία, χωρίς να έχει ενωθεί
μαζί της δια της μετανοίας, μέχρι τότε αυτός είναι για την Εκκλησία
αιρετικός και αναπόφευκτα βρίσκεται έξω από τη σωτηριώδη Κοινωνία =
communio. Γιατί «τι μετοχή έχουν δικαιοσύνη και ανομία; τι δε κοινωνία
φως προς σκότος;» (Β' Κορ. 6, 14).
Είναι
οφθαλμοφανές και για τους αόμματους ότι η εντολή αυτή ορίζει
κατηγορηματικά ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζουμε στους αιρετικούς κανένα
άγιο Μυστήριο και ότι αυτά πρέπει να τα θεωρούμε ως άκυρα και χωρίς θεία
Χάρη.
Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόισκι
«Οι
άνθρωποι που αρνούνται σταθερά την Εκκλησία ομιλούν για «ευαγγελικές
αρχές» και «ευαγγελική διδασκαλία», αλλά ο Χριστιανισμός ως ζωή είναι
τελείως ξένος σ' αυτούς... Ο Προτεσταντισμός έχει σκοτώσει την εν γένει
Εκκλησιαστική ζωή, για την οποία ο Κύριος Ιησούς Χριστός προσευχήθηκε
στην ιερή του προσευχή».
TROITSKY, NEW HIEROMARTYR HILARION, Χριστιανοσύνη ή Η Εκκλησία; (Jordanville, NY: Holy Trinity Monastery) (στα Αγγλικά).
Άγιος Νικόλαος Αχρίδος
...Όλοι
θέλομε να δώσει ο Θεός ενότητα πίστεως στον κόσμο. Μα εσείς τα
μπερδεύετε τα πράγματα. Άλλο η συμφιλίωσις των ανθρώπων, και άλλο η
συμφιλίωση των θρησκειών. Ο Χριστιανισμός επιβάλλει ν' αγαπάμε με όλη
μας την καρδιά τους πάντες, όποια πίστη και αν έχουν! Συγχρόνως όμως μας
διατάζει να κρατάμε αλώβητη την πίστη μας και τα δόγματά της. Σαν
χριστιανοί πρέπει να ελεείτε όλο τον κόσμο, όλους τους ανθρώπους! Ακόμη
και την ζωή σας να δώσετε γι΄αυτούς. Αλλά τις αλήθειες του Χριστού δεν
έχετε το δικαίωμα να τις θίξετε. Γιατί δεν είναι δικές σας. Η πίστη του
Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία μας να την κάνωμε ό,τι θέλομε.
Γέρων Πορφύριος
Εσείς
θα κρατήσετε (στους διαλόγους) και θα ακολουθήσετε την Ορθόδοξη θέση.
Αν τώρα αυτοί (οι Παπικοί) θέλουν να έρθουν μαζί μας, ούτε μπορούμε,
αλλά ούτε και πρέπει να τους εμποδίσουμε να έλθουν.
Μη
φοβάστε, οι διαθέσεις του Πάπα ανέκαθεν ήταν να υποτάξει την Ορθόδοξη
Εκκλησία και θα έλθει ημέρα που ο διάλογος θα ματαιωθεί· τίποτε δεν
πρόκειται να γίνει· άλλωστε οι ουνίτες, αυτός ο δούρειος ίππος, είναι
φως φανάρι ότι τον ενδιαφέρει να αναγνωρίσουν οι Ορθόδοξοι κεφαλήν τον
Πάπα και τίποτε περισσότερο.
Γέροντος Πορφυρίου, Ανθολόγιο Συμβουλών, Μήλεσι 2003, σελ. 229, 290.
Γέρων Σωφρόνιος του Essex
Ο
Γέροντας Σωφρόνιος αναλύει την ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που την
κάνει να ξεχωρίζη από κάθε άλλη θρησκεία και Χριστιανική Ομολογία. Μέσα
στην Εκκλησία μπορεί κανείς να ζήση το μυστήριο του Σταυρού και της
Αναστάσεως του Χριστού. Η θέα του ακτίστου Φωτός, η αίσθηση της θείας
Χάριτος κατά την θεία Λειτουργία και την άσκηση, η εσωτερική ειρήνη και η
πληροφορία, η ιερή ησυχία και η προσευχή κ.α., όλα αυτά δείχνουν την
αλήθεια της Ορθοδόξου Παραδόσεως, που υπάρχει πλούσια μέσα στην Ορθόδοξη
Εκκλησία. Γι' αυτό και σε επιστολή του συνδέει στενά: δόγμα, Εκκλησία
και άσκηση. Αλλού γράφει «ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνεται από όλες
τις άλλες εκκλησίες σε τρία επίπεδα, γιατί: α) μόνη αυτή αληθεύει πλήρως
στην θεολογία της, β) μόνη αυτή γνωρίζει το μυστήριο της χάριτος, της
αγίας ζωής, και διαφυλάσσει στην πληρότητα τη θεία χάρη, και γ) είναι η
αρχαιότερη, η θεμελιώδης, η βασική, από την οποία αποσχίσθησαν κατά
καιρούς μεγαλύτερα η μικρότερα τμήματα». ...
Ως
ορθόδοξος εμπειρικός θεολόγος δεν μπορεί να δεχθή τον περιορισμό της
Ορθοδόξου Εκκλησίας και την θεωρία του οικουμενισμού, τον οποίο θεωρεί
ως «μία από τις πιο επικίνδυνες αιρέσεις». Η προσπάθεια μερικών να
δημιουργήσουν μια «παγκόσμια και αποστολική εκκλησία» είναι μια
πλανεμένη προσπάθεια. Το ίδιο πλανώνται και εκείνοι που προσπαθούν να
ζήσουν «κάποιο είδος υψηλού μυστικισμού, που υπερβαίνει τα όρια της
εκκλησιαστικής αντιλήψεως της χριστιανικής θρησκείας». Συνιστά:
«Προσεύχομαι στον Θεό εσείς να μη πλανηθείτε με όλα αυτά, αλλά να
πιστεύετε ακράδαντα με την καρδιά και τον νου ότι υπάρχει πάνω στη γη
εκείνη η Μία, Μοναδική και Αληθινή Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος. Η
Εκκλησία αυτή διατηρεί αλώβητη και ακέραιη τη διδασκαλία του Χριστού
(και όχι ξεχωριστά μέλη της), κατέχει το πλήρωμα της γνώσεως και της
χάριτος και είναι αλάθητη». Και στην συνέχεια προσφέρει την ομολογία
του, που είναι έκφραση εμπειρίας και ζωής.
Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης
*
Εάν θα απολεσθώμεν ή θα επιζήσωμεν, ως Εκκλησία ή ως Έθνος, ουκ εστίν
ημών. Ημών είναι να κρατήσωμεν την ομολογίαν μας εις την Εκκλησίαν και
την αγάπην μας προς τον Χριστόν, εις όλας τας συνεπείας της ηθικής και
δογματικής βιώσεως και ολα τα άλλα αφορούν τον Κύριόν μας, ότι «αυτώ
μέλει περί ημών»....
Αποσπάσματα από τον ένθρονιστήριον λόγον του Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974
*
Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νοθεύουν το περιεχόμενο της
για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων. Είναι
τόσο ψεύτικη αυτή η αγάπη όσο και τα ψεύτικα λουλούδια....
*
Παπικοί, Προτεστάνται, Χιλιασταί, Μασώνοι, Ενωτικοί, Οικουμενισταί,
και κάθε άλλη «ρίζα πικρίας», όλοι αυτοί «μίαν γνώμην έχουσι, και την
δύναμιν και την εξουσίαν αυτών τω Θηρίω διδόασιν. Ούτοι μετά του Αρνίου
πολεμήσουσι, και το Αρνίον νικήσει αυτούς, ότι Κύριος κυρίων εστί και
Βασιλεύς βασιλέων, και οι μετ' αυτού κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί»
(Άποκ. 17, 13).
*
Φρονούμεν ότι η Ορθοδοξία δεν έχει καμμία θέση ανάμεσα σ' αυτό το
συνονθύλευμα των πλανών και των αιρέσεων. Αυτό το δόλιο «οικουμενικό»
κατασκεύασμα δεν αποσκοπεί στην αναζήτηση της αληθείας, αλλά κατά τον π.
Χαράλαμπον Βασιλόπουλον «είναι ένα ανακάτεμα αφανισμού της Αλήθειας.
Είναι μία προσπάθεια όχι να βρουν την αλήθεια οι πλανεμένοι, αλλά να την
χάσουν και εκείνοι που την έχουν, εκείνοι δηλαδή που πιστεύουν στην
Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία».
