Η ΜΟΝΑΧΗ ΧΡΙΣΤΟΝΥΜΦΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΡΟΔΟΛΙΒΟΥΣ ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ.

Ή μοναχή Χριστονύμφη έφθασε σέ τόση πνευματική πρόοδο, ώστε όχι μόνο στον ύπνο αλλά και φανερά να βλέπει Αγίους.

Μία φορά της εμφανίσθηκε ή Αγία Παρασκευή. Μεταξύ άλλων της αποκάλυψε ότι κάπου εκεί πίσω από το μοναστήρι υπάρχει άγιασμα της Ζωοδόχου Πηγής και ήταν παρατημένο. Δέ χάνει καιρό, τρέχει αμέσως. Επισημαίνει τον τόπο και δώστου να σκάβει, να σκάβει ώσπου για μία στιγμή, να και ξεπήδησε το άγιασμα. Φανταστείτε πόση ή χαρά της Χριστονύμφη. Το ανακοινώνει αμέσως στην γερόντισσα και με την ευλογία της, με δική της πρωτοβουλία καθαρίζει τον τόπο, πού ήταν γεμάτος θάμνους και βάτα. Τον καλλωπίζει και μάλιστα τον είχε κοσμήσει με διάφορα δεντράκια. Αργότερα, στον τόπο της πηγής χτίσθηκε και ένα μικρό, ωραίο εκκλησάκι. αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή.'

 Άλλη φορά πάλι ήρθε σέ μία απορία, ποιάν από όλες τις αδελφές να έχει πρότυπο, για να την ακολουθεί και να την συμβουλεύεται. Γι αυτό παρακάλεσε την Αγία Παρασκευή να της φανερώσει. Και ή Αγία πάλιν παρουσιάσθηκε και την συμβούλευσε να έχει πρότυπο την αδελφή Άνυσία. Και πράγματι πρόκειται για μία άλλη σύγχρονη Αγία μορφή, με την οποία στην συνέχεια θα ασχοληθούμε ολίγον, αλλά αξίζει να γραφεί και για αυτήν, ομού με τον 'Άγιο πατέρα της ένα ξεχωριστό τεύχος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΙΩΣΗΦ Μ.Δ. ΜΟΝΑΧΗ ΧΡΙΣΤΟΝΥΜΦΗ. ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΡΦΗ. 1923-2005

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ

Η ΜΟΝΑΧΗ ΣΕΡΑΦΕΙΜΑ ΜΠΟΝΛΓΚΑΚΟΒΑ.

- Μ. Μ.: Γερόντισσα, πότε ήλθε στο μοναστήρι ή αδελφή Σεραφείμα Μπονλγκάκοβα;
-μ. Μ.: Το 1924. Θυμάμαι, είχε μεγάλη αδυναμία. Από τον υποσιτισμό είχε φουσκάλες σ' όλο τον σώμα. Έβαζε λαδάκι από τον καντήλι των λειψάνων του αγίου Σεραφείμ. Μολαταύτα συνεχιζόταν τον πρόβλημά της. Πήγε στη Μαρία Ίβάνοβνα και τη ρώτησε τί να κάνει. Της είπε: «Το λαδάκι να μη τον βάζεις όπως- όπως, αλλά να κάνεις σταυρό και γύρω από τον σταυρό ένα κύκλο». Άρχισε να βάζει έτσι τον λάδι κι έφυγαν όλες οι φουσκάλες και οι πληγές!
-
- Μ. Μ.: Μιλήστε μας, Γερόντισσα Μαργαρίτα, για την εποχή των μεγάλων διωγμών τότε που βασανίζονταν οι άνθρωποι για την πίστη τους, τότε που λεηλατούσαν μοναστήρια και ναούς.
-μ. Μ.: Χμ! Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο. Όταν έκλεισαν τον μοναστήρι, πολλές εικόνες τις έβαλαν στο ναΐσκο τής Γεννήσεως τής Θεοτόκου, για να τις πάρουν αργότερα. Ό Εσταυρωμένος τής άγιας τραπέζης ήταν μεγάλος και δεν χωρούσε να περάσει από την πόρτα του ναΐσκου. Αποφάσισαν να... κόψουν με τον πριόνι τον χέρι του Εσταυρωμένου -με τον αντίστοιχο τμήμα του σταυρού-για την μεταφορά! Στην άγια τράπεζα του άλλου ναού, του άγιου Αλεξάνδρου Νέφσκι, ήδη λειτουργούσε λέσχη εργατών! Κάποιοι καθεστωτικοί, πήγαν Μεγάλη Πέμπτη να πάρουν τον σταυρό. Καθώς έκοβαν τον χέρι του Κυρίου με τον πριόνι, άρχισαν να στάζουν ρανίδες αίματος!!! Πάγωσαν. Το θαύμα διαδόθηκε αστραπιαία. Το πρωί και τον βράδυ τής Μεγ. Παρασκευής, πλήθη κόσμου έτρεξαν στο ναό, για να δουν τον θαύμα.
Το χειμώνα του 1937, ήσαν πολλές μοναχές στη φυλακή Αρζαμάς, κοντά στο Ντιβέγεβο. Μετά τον κλείσιμο τής Μονής -σύμφωνα με πληροφορίες του διευθυντού των φυλακών Άρζαμάς, του κ. Άντρέγιεφ- εκεί ζούσαν 2.000 μοναχές, από δύο κυρίως μοναστήρια τής περιοχής, του άγιου Νικολάου και του άγιου Αλεξίου μαζί και ή ηγουμένη του καθενός. Υπήρχαν επίσης αρκετές μοναχές από τον Ντιβέγεβο, αλλά και από άλλα μοναστήρια. Αυτές πού έβγαλαν τον ράσο και παντρεύτηκαν, ήσαν ελάχιστες. Ή συντριπτική πλειονότητα οδηγήθηκε στη φυλακή. Ανάμεσα τους ή Σεραφείμα Μπουλγκάκοβα. Μια νύχτα, κάποια αδελφή ξύπνησε και είπε στις άλλες ότι είδε τον άγιο Σεραφείμ να περπατά στην αυλή τής φυλακής μαζί με δύο μοναχές και να λέει: «Να, εγώ οδηγώ στη φυλακή τις αγαπημένες μου αδελφές»! Αμέσως έτρεξαν στο παράθυρο πού έβλεπε στην αυλή. Είδαν να περπατούν δύο νεοφερμένες μοναχές, ή Μαριάμ και ή Πελαγία. Την ίδια εποχή, ή Βέρα Τσιτσαγκόβα έλεγε ότι κι αυτή έβλεπε στον ύπνο της ανάλογα. Συγκεκριμένα, τις μοναχές του Ντιβέγεβο να κάθονται σ' ένα μεγάλο τραπέζι. Δίπλα τους να στέκεται ή Παναγία και να δείχνει ποιές από' αυτές θα μπουν στη φυλακή!
Αιωνία ή μνήμη τής Μαρίας Ίβάνοβνα. Είχε προείπει όλες τις δυσκολίες, τις θλίψεις και τις ταλαιπωρίες...
Αργότερα αποφυλακίστηκε ή αδελφή Σεραφείμα. Ένα βράδυ, είδε στον ύπνο της ότι βρισκόταν στο ναό του Ντιβέγεβο κι έψελνε. Απότομα σταμάτησε. Είδε τούς ιερείς, κάτι να συζητούν μεταξύ τους. Βγήκε στην πύλη του ναού και είδε να μπαίνουν δύο αρχιερείς. Τον ένα τον γνώριζε. Ήταν ό Πέτρος. Πέφτει στα πόδια του. Εκείνος τη σήκωσε, κράτησε τον κεφάλι και τής είπε: «Ναι, δούλη του Θεού, φυλακισμένη είσαι»! «Όχι, δέσποτα, δεν είμαι φυλακισμένη απελευθερώθηκα» του απάντησε. «Όχι, πρέπει να πάς κι άλλο», συμπλήρωσε. «Δεν θέλω ήμουν αρκετά στη φυλακή» είπε ή Σεραφείμα με παράπονο. «Κι όμως, αυτό χρειάζεται να γίνει» επέμεινε ό επίσκοπος. Βγήκε έξω από τον ναό. Είδε την ηγουμένη. Φίλησε τον χέρι της, λέγοντας: «Γερόντισσα, ό δεσπότης μου είπε ότι πρέπει να ξαναμπώ στη φυλακή». Σ' αυτό το σημείο ξύπνησε. Τής φάνηκε πώς ήταν στην πραγματικότητα. Τότε ήταν ή περίοδος 1936-38. Πολλές από τις μοναχές πού είχαν απολύσει από τις φυλακές, ζητούσαν αφορμή για να τις φυλακίσουν πάλι!
Ό διευθυντής των σιδηροδρόμων του Καζάν, είχε πάρει μυστική εντολή να αφήσει να συγκρουστούν δύο στρατιωτικά τραίνα, πού μετέφεραν πολεμικό υλικό. Δεν ήξερε τί να κάνει. Βρισκόταν σε απόγνωση. Είτε επέτρεπε τη δολιοφθορά, είτε όχι, θα τον τιμωρούσαν... Τελικά, έγινε ή σύγκρουση. Διέδωσαν στις εφημερίδες ότι υπεύθυνοι ήσαν μοναχοί, μοναχές, τσιγγάνοι και διάφοροι άλλοι άστεγοι! Βγήκε αμέσως απόφαση να συλληφθούν όλοι και να οδηγηθούν στη φυλακή. Νομίζω, εκτελέστηκε ό διευθυντής των σιδηροδρόμων. Μάλιστα...
Ξέραμε ότι ό κάθε αστυνομικός πού έπιανε μια μοναχή ή κρυπτομοναχή ή κάποιον άλλο άνθρωπο τής Εκκλησίας, πληρωνόταν πέντε ρούβλια το... κεφάλι! Την περίοδο εκείνη ή αδελφή Σεραφείμα εργαζόταν στους σιδηροδρόμους, γι' αυτό γνώριζε αυτές τις λεπτομέρειες. Μόλις βγήκε ή διαταγή τής συλλήψεως, πήγε στην πόλη Μούρομ. Δεν γινόταν να μείνει άλλο στην εργασία της. Πήγε κρυφά στον σπίτι όπου έμενε ή ηγουμένη. Ήταν βασανιστικό να περιμένεις να σε βρουν, να σε συλλάβουν. Προσευχόταν θερμά, λέγοντας: «Κύριε, κάνε να με πιάσουν σύντομα, για να μη βασανίζομαι περιμένοντας». Ό άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, έλεγε ότι «στις μοναχές δεν περνούν απαρατήρητα τέτοια λόγια». Στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, χτύπησαν την πόρτα. Μια φωνή άγρια ρώτησε: «Ποιόν έχετε φιλοξενούμενο»; Μάλλον την είχαν παρακολουθήσει. Είχε παρατηρήσει ότι από το σταθμό, ακολουθούσε κάποιος περίεργος τύπος.
Άνοιξαν την πόρτα ή ηγουμένη και ή οικοδέσποινα πού ήταν πνευματική της κόρη, ψυχίατρος (αργότερα κι αυτή έγινε μοναχή). Συνέλαβαν την Σεραφείμα και την αδελφή Ραφαηλία πού βρισκόταν επίσης εκεί. Ό επικεφαλής διέταξε να μαζέψουν τα πράγματά τους και να τούς ακολουθούσουν. Τούς απάντησαν θαρρετά: «Δεν ερχόμαστε τώρα, μέσα στη νύχτα, με τρεις άντρες. Αν θέλετε, ελάτε το πρωί. Θα σάς περιμένουμε!». Ανεξήγητα, συμφώνησαν! Κράτησαν το διαβατήριο και την ταυτότητα και είπαν στην οικοδέσποινα να τις πάει στον αστυνομικός τμήμα, το πρωί. Έτσι, είχαν τη δυνατότητα να συνομιλήσουν αρκετά με τη Γερόντισσα και να την αποχαιρετήσουν. Τούς είπε επίσκοπος λέξει: «Θα σάς καταδικάσουν πέντε χρόνια καταναγκαστικά έργα σε στρατόπεδο. Εσύ, Σεραφείμα, θα δουλεύεις εκεί σαν λογίστρια. Να προσεύχεσαι στην Παναγία, να συγχωρηθούν οι αμαρτίες σου. Όταν σε συγχωρήσει, τότε θ' απελευθερωθείς!». Το πρωί τις φόρτωσαν όλες, όπως- όπως σ' ένα μεγάλο φορτηγό. Μαζί με τις μοναχές, τσιγγάνοι, μικροκλέφτες και κάποιοι άλλοι. Ήταν όρθιοι, κολλημένοι σαν σαρδέλες.
Τούς οδήγησαν σε γραφείο, όπου τους περίμενε ή περιβόητη τρόικα- δηλαδή τρία άτομα πού «δίκαζαν» και καταδίκαζαν. Σε τρεις ώρες, δίκασαν τριακόσια άτομα! Κανείς δεν ερευνούσε ουσιαστικά. Μερικές φορές, ούτε πού κοίταζαν τον υποψήφιο κατάδικο... Την Σεραφείμα καταδίκασαν -ως κοινωνικά βλαβερό στοιχείο- πέντε χρόνια σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως!.. Ή πρώτη εξορία πού είχε, ήταν με την παράγραφο 58: άντιεπαναστατική οργάνωση, επειδή υπηρετούσε στον ναό! Μόλις, λοιπόν, την καταδίκασαν, πήγε σε στρατόπεδο γενικού τύπου, με τούς εγκληματίες και τούς άλλους κακοποιούς στον νότο. Δούλευε -όπως τής είχε πει ή Γερόντισσα- στον λογιστήριο. Στη συνέχεια την έστειλαν σε στρατόπεδο στην Άπω Ανατολή! Ή πορεία ήταν φοβερή.
Τούς έβαλαν να φτιάξουν το λιμάνι Ναχότκα. Τούς οδήγησαν σε μια γυμνή ακτή. Έπρεπε πρώτα να χτίσουν τα μπλοκ, στα όποια θα έμεναν. Ή Σεραφείμα βρέθηκε στον στρατόπεδο με τούς άνδρες. Έγραψε αμέσως γράμμα στην ηγουμένη: «Γερόντισσα, προσευχηθείτε για μένα- βρίσκομαι στον στρατόπεδο των ανδρών...». Ό Κύριος τής έδωσε δύναμη και νεκρώθηκαν όλες οι αισθήσεις και τα αισθήματα, παρόλο πού ήταν 35 μόλις ετών. Δούλευε και δεν έδινε σημασία σε κανένα. Κι εκεί ήταν λογίστρια. Αργότερα την έστειλαν στον φαρμακείο. Το διηύθυνε ή σύζυγος του διευθυντή του στρατοπέδου και ζητούσε βοηθό πού να μη κλέβει! Την είχε πάρει με καλό μάτι. Δούλευε στον φαρμακείο αποφυλακίστηκε' τις 9 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα και στη συνέχεια πήγαινε στον σπίτι τής κυρίας της και εργαζόταν μέχρι τις 10 το βράδυ.
Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά και ή μοναχή τούς βοηθούσε. Αργά το βράδυ, πήγαινε στον στρατόπεδο για ύπνο. Ήταν μόνο τριάντα γυναίκες στον μπλοκ και μερικές χιλιάδες ανδρών. Δεν έδινε δικαιώματα σε κανένα και δεν φοβόταν. Μια μέρα ρώτησε έναν εγκληματία ανάλογα πρέπει να φοβάται κι αυτός τής απάντησε: «Όχι. Μέσα στον μπλοκ να μη φοβάσαι τίποτα. Έξω, στον κόσμο να μάς φοβάσαι». Φοβόταν μόνο τα σκυλιά πού άφηναν ελεύθερα τη νύχτα στον στρατόπεδο. Στη συνέχεια την έβαλαν και πάλι στον λογιστήριο- παράλληλα είχε την ευθύνη για το μαγειρείο του νοσοκομείου. Εκεί ανακάλυψε λαθροχειρίες από το μάγειρα. Τον πρόδωσε κάποιος κι ό μάγειρας πήγε σε άλλη φυλακή τέσσερα χρόνια. Όταν αποφυλακίστηκε, σκότωσε αυτόν πού τον πρόδωσε και ξαναφυλακίστηκε, για δέκα χρόνια, αυτή τη φορά!
Στη συνέχεια, την έστειλαν στον Βλαδιβοστόκ. Καθόταν στον κατάστρωμα του φέρυ μπόουτ. Είχε φουρτούνα. Έβρεχε κιόλας. Τούς είχαν δώσει ένα ύφασμα, για να προστατεύονται στοιχειωδώς. Σ' όλο το ταξίδι διάβαζε το ψαλτήρι. Έπλεαν ανάμεσα σε νάρκες και τορπίλες. Το καράβι κινδύνευε κάθε στιγμή ν' ανατιναχθεί. Πέρασαν δίπλα από ένα νησάκι, όπου είχαν αποβιβάσει μοναχές, για να μη τις πειράζουν οι άλλοι κρατούμενοι. Μπροστά στα μάτια τους, τα κύματα ξέβρασαν στην ακτή μια τορπίλη, πού ανατινάχθηκε. Μολονότι οι μοναχές βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από την έκρηξη, καμιά δεν έπαθε το παραμικρό.
Με τα πολλά έφθασαν στον Βλαδιβοστόκ. Αυτή ήταν ή χειρότερη περίοδος τής ζωής της. Ήταν φυλακισμένη μαζί με τούς εγκληματίες. Οι συνθήκες άθλιες. Είχαν ελάχιστο νερό. Κάθε άτομο δικαιούχο ένα μόνο ποτήρι ημερησίως! Αυτό και για να πιουν και για να πλυθούν! Στον διάδρομο υπήρχε ένα μεγάλο βαρέλι, όπου έβαζαν όλες τις ακαθαρσίες. Τη νύχτα, το χρησιμοποιούσαν οι άνδρες για τουαλέτα. Από κει, κάποιες φορές έπαιρναν νερό κι έπλεναν το πάτωμα... Καταλαβαίνετε, ή δυσοσμία ήταν αφόρητη. Το μπλοκ είχε το γυναικείο και το ανδρικό τμήμα. Τα χώριζε ένας λεπτός τοίχος από ξύλο. Μερικοί άνδρες είχαν μαχαίρια. Όλοι γύρω της είχαν πέσει χαμηλά... Ή μοναχή αγωνιζόταν να φυλάξει την καθαρότητα τής ψυχής της. Ή διπλανή της, τής είπε για έναν από τούς κακούργους, ότι είχε σκοτώσει ένα μωρό και είχε πιει το αίμα του... Αυτοί ήσαν οι συγκροτούμενοι της! Όλη την ώρα, κάθε νύχτα ξυπνούσαν από κραυγές. Κάποιον χτυπούσαν, κάποιον βασάνιζαν, κάποιον σκότωναν... Πώς άντεξαν τα νεύρα της; Σε χωριστό μπλοκ έμεναν οι κατάδικοι πού έπασχαν από φοβερά αφροδίσια νοσήματα.
Ένα βράδυ, έφτασε πολυάριθμη ομάδα καινούργιων καταδίκων κι επειδή δεν υπήρχαν κενά κρεβάτια, ό διευθυντής διέταξε να τούς βάλουν στον χώρο των ασθενών και τούς ασθενείς να τούς φέρουν στον μπλοκ τής Σεραφείμας! Οι άρρωστοι δεν ήθελαν να φύγουν από το μπλοκ τους, αφού στον άλλο οι θέσεις ήσαν πιασμένες. Τούς είπαν να μπουν και να τούς βγάλουν από τα κρεβάτια τους! Έτσι, μετά τα μεσάνυχτα ακούστηκαν άγριες φωνές ουρλιαχτά, κραυγές. Μπήκε αλαλάζοντας στον μπλοκ, όλο το λεφούσι των ασθενών. Οι πληγές τους έτρεχαν αδιάκοπα αίμα και πύον. Αγριεμένα τα πρόσωπα -πολλά αποφυλακίστηκε' αυτά παραμορφωμένα- σκαμμένα από την αρρώστια και την ταλαιπωρία. Άρχισαν να τραβούν τούς άλλους από τα κρεβάτια και να μπαίνουν ανάμεσα τους. Έτσι, αναγκάστηκαν να «συμβιώσουν». Έπιναν από τα ίδια κύπελλα. Πήγαιναν στον ίδιο «αποχωρητήριο». Παρόλα ταύτα, ό Θεός τη φύλαξε -προσευχόταν συνεχώς- και δεν έπαθε τίποτα σοβαρό. Τούς πήγανε κάποτε και στα δημόσια λουτρά, όλους μαζί. Οι τελευταίοι δεν πρόλαβαν να πλυθούν, γιατί τελείωσε το λιγοστό νερό! Μ' αυτές τις γυναίκες-εγκληματίες, ή Σεραφείμα απέκτησε καλές σχέσεις.
Μάλιστα σταμάτησαν να βρίζουν όταν ήταν εκείνη μπροστά! Ήταν, ή καημένη, πολύ αδύνατη. Την είχαν σε γενικές εργασίες, σ' ένα κολχόζ. Δεν προλάβαινε να κάνει τη νόρμα της, τής ημέρας. Κάποτε πού ήταν ή επέτειος θανάτου τής μητέρας της, έλεγε: «μανούλα μου, ανάλογα έχεις παρρησία στον Θεό, προσευχήσου για μένα, γιατί δεν αντέχω άλλο θα πεθάνω έδώ». Σε λίγο έγινε το θαύμα. Άλλαξε ή δουλειά της. Δούλευε πιο ελαφρά. Εκείνη την εποχή αρρώστησε. Έπεφταν τα δόντια της. Συνέπεσε ή επέτειος θανάτου του πατέρα της. Τον παρακάλεσε κι εκείνον να πρεσβεύει. Την ίδια μέρα -ω του θαύματος- άλλαξαν το αντικείμενο τής εργασίας της. Την τοποθέτησαν στη φάρμα, να καταγράφει πόσο γάλα έδιναν οι αγελάδες του κολχόζ.
Ένα μήνα πού εργαζόταν εκεί, έπινε γάλα και συνήλθε. Στον στρατόπεδο, τα δύο τελευταία χρόνια δεν πήρε γράμμα από την οικογένεια της. Το τελευταίο ήταν από την αδελφή της, πριν τον πόλεμο. Δεν ήξερε ανάλογα και ποιοι ζουν. Όταν ήλθε ή γιορτή του άγιου Σεραφείμ του Σάρωφ, μπήκε στην αποθήκη λαχανικών για να προσευχηθεί με την ησυχία της! «Πάτερ Σεραφείμ», του έλεγε, «εσύ δεν με ξέχασες. Έτσι δεν είναι; Δεν έχω, έδώ και δύο χρόνια γράμμα από το σπίτι μου. Κάνε κάτι να επικοινωνήσω με τούς δικούς μου». Γύρισε στον μπλοκ και τής έδωσαν γράμμα πού... μόλις είχε φτάσει, από την αδελφή της! Όλοι το στρατόπεδο έτρεξε να δει το γράμμα, γιατί επίσκοπος δύο χρόνια κανείς δεν είχε λάβει κι αυτό ήταν το πρώτο!
Επιτέλους, έφτασε και ή ώρα τής απελευθερώσεως της. Θυμήθηκε τα λόγια τής ηγουμένης: «Να προσεύχεσαι στην Παναγία, να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου. Κι όταν σου τις συγχωρήσει, τότε θ' απελευθερωθείς». Την αποφυλάκισαν! Για να φτάσει στον σπίτι, χρειάστηκαν δυόμιση χρόνια... Για ένα διάστημα τούς έβαλαν σε σπίτια, στον Βλαδιβοστόκ, μαζί με τούς άλλους απελευθερωμένους εγκληματίες. Δεν είχε δικό της δωμάτιο. Ήσαν μαζί τέσσερις γυναίκες. Κάθε βράδυ έρχονταν άνδρες και γλεντούσαν. Αυτή πήγαινε στην κουζίνα και προσευχόταν. Όταν κουραζόταν εκεί, πήγαινε στον δωμάτιο, όπου γινόταν μεγάλη φασαρία. Έβαζε την κουβέρτα στον κεφάλι και λέγοντας «Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, έλέησόν με την αμαρτωλή», προσπαθούσε να κοιμηθεί.
Ας πάμε όμως και άλλου. Στη Μονή Δανιήλ έγκαταβίωναν οι επίσκοποι Θεόδωρος και Γουρίας. Τούς φυλάκισαν κι εκείνους -για τέσσερα χρόνια- στη φυλακή Ταγκάνσκαγια τής Μόσχας. Ό διευθυντής ήταν κουνιάδος του Τζερζίνσκι, πού ήταν μέλος τής κυβερνήσεως των μπολσεβίκων. Ήταν καλός άνθρωπος ό διευθυντής. Όταν πήρε εντολή να ετοιμάσει κελί για τον πατριάρχη Τύχωνα, με μεγάλο κίνδυνο τής ζωής του πήγε νύχτα στον άγιώτατο. Ζήτησε την ευχή του και στη συνέχεια του εξιστόρησε τα καθέκαστα.
Ό πατριάρχης τον άκουσε ήρεμα και του είπε: «'Αφού έχετε τέτοια εντολή, να ετοιμάσετε το κελί». Τελικά, τότε περιόρισαν τον πατριάρχη στη Μονή Ντονσκόι. Όμως στον κελί αυτό, έβαλαν δώδεκα αρχιερείς μαζί! Λειτουργούσαν εκεί και μη έχοντας διάκονο, με τη σειρά εκτελούσαν τα χρέη του. Μερικοί δεσμοφύλακες ήσαν καλοί. Έδιναν στους ιεράρχες τα πρόσφορα πού έστελναν ευσεβείς γυναίκες. Εκείνη την περίοδο, στη φυλακή Ταγκάνσκαγια κρατείτο ό επίσκοπος Πέτρος Ζβέρεφ, ό όποιος συχνά έλεγε στα πνευματικά παιδιά του: «Αν μπορούσα να σάς δείξω την καρδιά μου, θα βλέπατε ότι το μαρτύριο την καθαρίζει»! Δύσκολα χρόνια. Όμορφα χρόνια! Χρόνια πνευματικής ανατάσεως...
Την εποχή του Χρούτσεφ, ξανάρχισαν οι διωγμοί. Ήταν άκρως επικίνδυνο να συγκεντρωνόμαστε για να προσευχηθούμε. Ό Κύριος και πάλι δεν μάς άφησε. Εκείνο τον καιρό ζούσε ή τελευταία διά Χριστόν σαλή του Ντιβέγεβο, ή οσία Άννα Μπόκοβα. Πολύ μάς στήριξε. Οι μεγαλύτερες αδελφές κοιμήθηκαν και ήλθαν νέες. Ούτε για μια μέρα δεν σταμάτησε ή προσευχή στον Ντιβέγεβο. Είδα ότι πραγματοποιήθηκαν όλες οι προφητείες του άγιου Σεραφείμ, για το μοναστήρι.
Το 1989 βγήκε ή άδεια για τα εγκαίνια του ναού. Ό άγιος πριν εκατόν εξήντα περίπου χρόνια, είχε πει: «Θα 'ρθει ό καιρός και χωρίς καμία δυσκολία, θα σάς πουν ότι ανοίγει το μοναστήρι. Και τότε, μην αρνηθείτε!». Τέλος του 1989, ό πρόεδρος του σοβιέτ του Ντιβέγεβο συνάντησε στον δρόμο μια από τις πιστές γυναίκες πού ζούσαν τη μοναστική ζωή και τής είπε: «Σεις πού ζείτε σαν μία κοινότητα, να ετοιμασθείτε να πάρετε πίσω το ναό τής Μονής». Στις 30 Απριλίου 1989 εγκαινιάστηκε ό ναός τής άγιας Τριάδος από τον αρχιεπίσκοπο Νίζνι Νόβγκοροντ και Άρζαμάς Νικόλαο.
Ό Θεός χαιρέτησε και πάλι την ταλαίπωρη Ρωσία, πού απομακρύνθηκε για ένα μεγάλο διάστημα από την πίστη των πατέρων και πρόδωσε την Ορθοδοξία. Έγινε το ουράνιο δικαστήριο και θανατώθηκαν όχι πλέον 14.000 αθώα βρέφη -όπως επίσκοπος Ήρώδου- αλλά ογδόντα εκατομμύρια τέκνα τής πατρίδας αυτής!.. Και αυτοί πού έμειναν ζωντανοί, φορώντας χειροπέδες σήκωσαν το βαρύ σταυρό του μαρτυρίου...
- Μ. Μ.: Γερόντισσα Μαργαρίτα, πώς αισθάνεστε σήμερα ύστερα αποφυλακίστηκε όσα έχετε , ζήσει και αντιμετωπίσει- πού μπορείτε ελεύθερα να λατρεύετε τον Θεό;
- μ. Μ.: Συγκινούμαι πολύ πού βλέπω την Εκκλησία μας ελεύθερη, απαλλαγμένη από περιπέτειες. Όπως ό Ιωνάς μετά τις τρεις ή μέρες και τις τρεις νύχτες στην κοιλιά του κήτους. Δοξάζω κι ευχαριστώ τον Θεό πού πέρασε ή δυστυχία τής Ρωσίας μας. Τον ευχαριστώ επίσης πού δέχθηκε -σαν θυσία- το τίμιο αίμα των μαρτύρων μας. Σημασία, βεβαίως, έχει εμείς τί κάνουμε- εννοώ πνευματικά. Πρέπει ό καθένας μας να προσπαθεί συνεχώς. Οφείλουμε κι εμείς -σε κάθε επίπεδο- να δίνουμε τη μαρτυρία μας, κηρύσσοντας «Ίησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον»! Έτσι θα νιώθουμε συνεχώς πνευματική χαρά. Τη χαρά πού αισθανόταν ό άγιος Σεραφείμ, την όποια ασφαλώς απέκτησε με πολύ κόπο. Προσευχόταν πάνω στον στύλο, χίλιες μέρες και νύχτες! Ό άγιος είχε πει ότι κάποτε θα ψάλει το Πάσχα σε περίοδο καλοκαιριού, εννοώντας ότι θα βρίσκονταν τότε τα λείψανα του. Οι εχθροί τής πίστεως ήθελαν να εμφανίζουν -όλ' αυτά τα χρόνια- την Εκκλησία ως ανύπαρκτη. Προσπαθούσαν μάλιστα να υποβαθμίζουν την πόλη Σάρωφ, στις διάφορες αναφορές. Την αποσιωπούσαν. Ό ιερός αυτός τόπος, έγινε κέντρο παραγωγής ατομικών όπλων! Το μοναστήρι μας, παλαιότερα διέθετε έξηνταέξι κτίρια. Τα τελευταία χρόνια απέμεινε μόνο ένα!.. Το καθολικό κτίσθηκε με δαπάνη του Μοσχοβίτη Θεοδώρου Βασίλιεβιτς Ντολγκίντσεφ. Το είχε τάξει. Οι μοναχές, παλαιότερα ήσαν ογδόντα. Ασχολούνταν με διάφορα διακονήματα. Πάμπολλες γυναίκες ήθελαν ν' σπασθούν το αγγελικό Σχήμα, αλλά ήταν φύσει αδύνατο, λόγω τής καταστάσεως. Τουλάχιστον, πριν πεθάνουν τις έκαναν μοναχές!
Πόσα και πόσα έχουν δει τα μάτια μου, 97 ολόκληρα χρόνια -έναν αιώνα- πού με αξίωσε ό Θεός να ζω, δίνοντάς μου τόσο πολύ χρόνο για να μετανοήσω...
Ή αδελφή Σεραφείμα Μπουλγκάκοβα κοιμήθηκε εντολή Κυρίω στις 4 Μαρτίου 1991, σε ηλικία 88 ετών. Να 'χουμε την ευχή της!
Συνεχώς παρακαλώ τον Θεό να με συγχωρήσει και να με βάλει σε μια γωνίτσα του Παραδείσου! Για τη Ρωσία μας, εύχομαι ό αιώνας πού σηματοδοτεί την έναρξη τής νέας χιλιετίας, να είναι περίοδος δόξης τής Ορθοδοξίας, πού τόσο ταλαιπωρήθηκε στα εβδομήντα αυτά χρόνια, αλλά και πού τόσο μεγαλούργησε! Σ' εσάς και τούς αγαπητούς αναγνώστες σας, εύχομαι να έχετε την ευλογία του άγιου Σεραφείμ και τις πρεσβείες του προς τον Κύριο. Ό Θεός μαζί σας!
ΒΙΒΛ. ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ. ΑΝΘΗ ΑΓΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ

Ολίγα διδακτικά για την μακαριστή αδελφή Παύλα Μοναχή (1911-2002).

Ή αδελφή Παύλα (Παρασκευή Κεμεντζετζίδου), ή κατά σάρκα μητέρα μου, γεννήθηκε στον Πόντο στον χωριό Τάσολούμ το 1911, κοντά στην πόλι Χερέκ Ερπαα. Ό πατέρας της ονομαζόταν Στυλιανός Γεωργιάδης και ή μητέρα της Παρθένα Έλευθεριάδου. Ό πατέρας της, όταν άρχισε ό πόλεμος και ό κόσμος έφευγε στα βουνά, έφυγε και αυτός και δεν γύρισε πια. Ή μητέρα της πήρε τα δύο της κοριτσάκια, την μάνα μου και την κατά τρία χρόνια μικρότερη αδελφή της Ελπίδα και πήγαν στον βουνό. Ήταν πολύ ανδρεία γυναίκα, και βοηθούσε όλον τον κόσμο. Τα παιδιά, όταν έκλαιγαν, για να μην τούς προδώσουν, τα άφηναν οι μάνες τους στους δρόμους. Αυτή τα λυπόταν και τα έπαιρνε μαζί της δεν φοβόταν καθόλου. Έπειτα από πολλές κακουχίες δεν άντεξε άλλο, αρρώστησε, την πήραν οι συγγενείς της, και άλλο δεν την ξαναείδαν τα παιδιά της.
Τα ορφανά παιδιά από την Τουρκία, τα μάζεψαν τότε, καθολικές μοναχές και τα έφεραν στην Ελλάδα σε ένα ορφανοτροφείο Αμερικάνικο στην Κόρινθο.
Είχε ακούσει ή μητέρα μου, ότι στην Κοζάνη βρίσκεται ό θείος της, ό αδελφός τής μητέρας της. Κοντά στον θείο της έζησε, πέντε χρόνια, όχι όμως καλά. Ήταν οξύθυμος και την έστελνε να δουλεύει στα χωράφια. Πολλές φορές έκλαιγε, και μια φορά την πλήγωσε πάρα πολύ, και όσες φορές θυμόταν τις βαρειές λέξεις, έκλαιγε. Τής είπε «εψόφησεν ό πατέρας σοι και έμεινες σε μας». Έμεινε, όμως εκεί, καίτοι δεν αναπαυόταν.
Μια μέρα άκουσε, ότι πήγαιναν γυναίκες και δούλευαν στην Δράμα. Τις παρακάλεσε και την πήραν μαζί τους. Όταν τελείωσε ή περίοδος της δουλειάς, είπε στις άλλες γυναίκες «Δεν θάρθω μαζί σας στην Κοζάνη, θα πάω στην Ροδόπολι, εκεί έχω συγγενείς».
Όταν πήγε και τούς βρήκε, χάρηκαν πολύ οι συγγενείς, διότι την είδαν, και φιλονικούσαν ποιός θα την πάρει στον σπίτι του για να την φιλοξενήσει...
Εκεί την πάντρεψαν με τον Νικόλαο Κεμεντζετζίδη...
Τα δύο πρώτα τους παιδιά ό Ιωάννης ενός έτους και ή Σωτηρία τριών χρόνων, πέθαναν. Έφεραν στον κόσμο, με την βοήθεια του Θεού, άλλα οκτώ παιδιά, 6 αγόρια και δύο κορίτσια. Εκτός από τις δουλειές του σπιτιού, πήγαινε στα χωράφια σχεδόν μόνη. Έζησε στην αρχή περιφρονημένη και χωρίς να έχει κάποιον να πή τον πόνο της.
Ή μεγαλύτερη χαρά της ήταν, όταν, κατ' ευδοκία Θεού, γνώρισε τις δύο κατά σάρκα Γερόντισσες Μονα­χές Φεβρωνία και Κυριακή από την Καβάλα.
Όταν κατόρθωσε να πάει κοντά τους στον χωριό Θεοδώροβο, δεν ήθελε να φύγει από κοντά τους. Αισθάνονταν ιδιαίτερη πνευματική αγαλλίαση στις ψαλμωδίες...
Από αυτή την εποχή το 1941-42, πού γνώρισε τις ευλογημένες Γερόντισσες, όλα τα αντιμετώπιζε με ανδρεία, υπομονή και πολλή καρτερία. Γι' αυτό και δεν καταλαβαίναμε εμείς τα παιδιά τίποτε. Παρακαλούσε δεν συνέχεια τον Θεό, να την αξιώσει μία ημέρα να γίνει κοντά τους Μοναχή. Ζούσε δεν με πολλή νίψη, ταπείνωση, προσευχή, ευχαριστία, αγάπη, μακροθυμία και υπομονή.
Ό ψυχοσώστης πανάγαθος Θεός, δεν παράβλεψε την αίτησή της και την αξίωσε, μετά την κοίμηση του συζύγου Νικολάου αρχάς του 1991, να πραγματοποιήσει τον ιερό της πόθο, να ρθή στον μοναστήρι της Υπαπαντής του Χριστού στην Ελευθερούπολη, να γίνει Μοναχή με το όνομα Παύλα και μετά από δέκα και πλέον χρόνια πνευματικής ασκήσεως και ετοιμασίας, και με καλές ελπίδες, αναχώρησε για τον ουρανό, στον παράδεισο του Θεού, προς συνάντηση των δύο ευεργετών της Γεροντισσών Φεβρωνίας και Κυριακής.
Ψυχωφελείς σημειώσεις από την αδελφή Μοναχή πού διακονούσε την μοναχή Παύλα
Κάθε πρωί, μετά την πρωινή τράπεζα 6 με 7 αδελφές από τις μεγαλύτερες, πηγαίναμε στον μικρό καθιστικό. Επειδή εμείς δεν μπορούσαμε να πάμε έξω σε διάφορα διακονήματα, στον καθιστικό κάναμε κομποσκοίνια, πλεκτά, και διάφορες βοηθητικές εργασίες για την κουζίνα.
Ή αδελφή Παύλα έκανε το δικό της εργόχειρο. Της είχα κόψει δείγματα από όλα τα κομποσκοίνια πού πλέκομε, της έδινα και μαλλιά και μας έκοβε πολλά κομποσκοίνια όλην την ημέρα σχεδόν και έφθαναν για όλες τις αδελφές. Με τόση χαρά έκανε αυτήν την δουλειά, πού κάθε ημέρα, όταν τελείωνε, μου έλεγε:
-Ευχαριστώ πολύ για την δουλειά πού μου έδωσες.
Ενώ έπρεπε εμείς να την ευχαριστούμε για την τόσο καλή βοήθεια.
Το πρωί μόλις πηγαίναμε, την ρωτούσα
-τί κάνεις αδελφή Παύλα;
Ή απάντησης ήταν καθημερινώς ή ίδια.
-Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Καλά γεράματα τύχαμε εδώ στον μοναστήρι πού ήλθαμε. Τώρα, μόνο να σωθούμε. Να πάμε κοντά στην μητέρα Φεβρωνία. Χίλιες φορές δόξα τω Θεώ, τέτοια γεράματα πού τύχαμε. Να αγιάσουν τα χέρια πού έκτισαν το μοναστήρι. Και όποιος έβαλε έστω και μία πέτρα, να αγιάσει.

ΜΟΝΑΧΗ ΆΝΝΑ ΛΕΠΟΥΡΑ. ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΧΙΛΙΟΜΟΔΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ.

Γεννήθηκε στο Λαύριο το έτος 1901. Για οικονομικούς κυρίως λόγους ή οικογένεια της κατά τη δεκαετία 1910-1920 μετακόμισε εις την Αθήνα. Από νεαρότατη ηλικία αφοσιώθηκε στον Νυμφίο της ψυχής της Χριστόν, μαθητεύουσα παρά τούς πόδας του ονομαστού Πνευματικού και κυκλάρχου των Αθηνών, του φιλομονάχου πρωτοπρεσβυτέρου Αγγέλου Νησιώτη. Παρακολουθούσε επιμελώς τα μαθήματα εις τα κατηχητικά σχολεία του Οσίου Πατρός Αγγέλου και διεκρίθη ενωρίς διά τα πάμπολλα πνευματικά της χαρίσματα έτσι ώστε να τής ανατεθεί ή διεύθυνσις των Κατηχητικών Σχολείων των περιοχών «Περιστέρι» και «Πετράλωνα».
Ενσυνείδητα εξετέλεσε τα καθήκοντα της ως Κατηχήτριας διδάξασα επί εικοσαετία τον Ευαγγελικό Λόγο σε εκατοντάδες νέες των Αθηνών.
Ό πόθος για ολοκληρωτική αφιέρωση στο Δεσπότη Χριστό διά τού Αγίου Σχήματος δεν την άφηνε να ησυχάσει.
Έτσι στην ηλικία των 35 ετών με την ευλογία τού Πνευματικού της Πατρός Αγγέλου εγκαταλείπει οριστικώς την Αθήνα και τα κατηχητικά και προσέρχεται να ύποταχθή ως δόκιμος μοναχή στην Ιερά Μονή Γενεσίου τής Θεοτόκου Ζούρβας, στο φημισμένο αυτό άσκητομονάστηρο τής νήσου Ύδρας.
Εκεί λαμβάνει την μοναχική κουρά υπό τον όνομα Άννα προς τιμήν τής Αγίας και Δικαίας Θεοπρομήτορος Άννης, προστάτιδος τής Μονής από κοινού μετά τής Παναγίας, διά χειρός του Οσίου Γέροντος τής Μονής Αρχιμανδρίτη Δανιήλ Σιάκου και δι' ευχών τής Οσίας Ηγουμένης Καλλίνικης Παπαγεωργίου.
Δεκαπέντε χρόνια γεμάτα με ασκητικούς αγώνες και προσευχή περνούν και τον έτος 1949 μεστή από πνευματικά χαρίσματα την προσκαλεί στην Κόρινθο ό επιχώριος Μητροπολίτης Προκόπιος Τζαβάρας για να αναλάβει τη στελέχωση τής εγκαταλελειμμένης Ιεράς Μονής Παναγίας Φανερωμένης Χιλιομοδίου Κορινθίας την οποία είχε ό ίδιος ήδη μετατρέψει από Ανδρική σε Γυναικεία.
Πολλές φορές χρειάστηκε να την παρακαλέσει ό Μητροπολίτης για να εγκαταλείψει την αγαπημένη Μονή τής μετανοίας της. Μπροστά στην επιμονή του Δεσπότη υπεχώρησε πρώτος ό Γέροντας της Μονής Δανιήλ ο οποίος την έπεισε να κάμει υπακοή στο Δεσπότη, δίδοντάς της ακόμη δύο μοναχές ως πρώτη συνοδεία της. Ή μία εξ αυτών ήταν ή μοναχή Νεκταρία Δαλαούνη, Αίγινήτισσα και πνευματικό τέκνο τού Αγίου Νεκταρίου.
Αμέσως μετά την άφιξή της στην Μονή του Χιλιομοδίου ό Δεσπότης τής έδωσε τον διορισμό τής Ηγουμένης και την ένεθρόνισε σε ειδική τελετή με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια.
Με την ηθική συμπαράσταση του Μητροπολίτου και σε μία περίοδο πού ή Ελλάδα προσπαθούσε να επούλωση τα τραύματά της από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Συμμοριτοπόλεμο οι τρεις μοναχές εργάστηκαν ακαταπόνητα για την ανακαίνιση τής Μονής.
Ή περίοδος εκείνη ήταν και αυτή ή οποία την ανέδειξε ως Πνευματική Μητέρα και Ηγουμένη. Ή πραότητα της, ή ανεξικακία, ή καλοσύνη, ή ηρεμία της ψυχής της και ή μητρική της στοργή ήταν τα χαρίσματα της εκείνα πού γέμισαν τον μοναστήρι με αδελφές και κυρίως με κοπέλες από τα κατηχητικά του Οσίου Πατρός Αγγέλου Νησιώτη. Πολύ εργάστηκε με τον κομποσκοίνι της και τον φωτισμένο λόγο της για την ειρήνευση των κατοίκων των πέριξ τής Μονής περιοχών κατά τα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια όπου κυριαρχούσαν τα πάθη, τα μίση και οι αντεκδικήσεις. Ή μορφή της, ό λόγος της, τον παράδειγμά της ήταν ειρηνοφόρα, πράυναν τα ήθη των ανθρώπων και οδηγούσαν πολλούς στην μετάνοια και την διόρθωση με ελπίδα στο πρόσωπο τού Χριστού.
Ό Χριστός μας την ευλόγησε ώστε να δη την Μονή να προοδεύει πνευματικά και να λάβει μεγάλη φήμη ανά την Ελλάδα λόγω των θαυμάτων πού επιτελούσε διά τής αγίας της και ταπεινής προσευχής ή χαριτόβρυτος εικόνα τής Παναγίας τής Φανερωμένης. Και μέχρι τα βαθιά της γεράματα υπήρξε προσηνής, γλυκύτατη, πραεία και διδακτική για οποίον την πλησίαζε για να τής καταθέση τον πρόβλημά του και να πάρη την αγίας της συμβουλή.
Παρέδωσε τον πνεύμα της εις χείρας Θεού την 2α Δεκεμβρίου 1988 καταλείπουσα σημάδια άγιότητος εις τον φωτεινό πρόσωπον της ως και φήμη οσίας Γυναικός.
Για την πνευματική Μητέρα Άννα Λέπουρα μας μίλησαν πολλές μοναχές από Μονές τής Ύδρας, τής Πελοποννήσου και των Αθηνών. Επίσης ό Μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Κεφαλληνίας κυράς Προκόπιος Μενούτης ό όποιος την ευλαβείτο ιδιαιτέρως από λαϊκή καθότι υπήρξε γνωστός της από τα κατηχητικά σχολεία τού πατρός Αγγέλου. Την μνημόνευε πάντοτε στην Αγίας Πρόθεση και την ανέφερε ως υπόδειγμα στις συνάξεις των μοναζουσών πού έκανε στην επαρχία του και αλλού. Αναφορά στην μακαριστή έκανε και ή κυρία Σωτηρία Νούση ή όποια μας είπε μεταξύ των άλλων και ότι υπήρξε συγγενής των διακεκριμένων αγιογράφων Βασιλείου (και ύστερον Ραφαήλ μοναχού) και Νικαγγέλου Λέπουρα.

Η ΟΣΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ ΤΗΣ ΡΑΒΑΝΙΤΣΑ. ΣΕΡΒΙΑ

Ή Αδελφή Ευφημία θεωρείται ή «νέα Μυροφόρος» μεταξύ των ζηλωτών Ορθοδόξων Χριστιανών οι όποιοι γνωρίζουν την ζωή της και την αιώνια παρουσία της. Εξ αρχής ήταν γνωστή ως Αδελφή Μπόγκινια, όταν έκάρη για πρώτη φορά μοναχή στην Μονή Ραβάνιτσα (1920), όπου αργότερα έγινε ή Μεγαλόσχημη Ηγουμένη Ευφημία (1945)• Νέα ακόμη, ύπαρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του Πνευματικού Κινήματος της Προσευχής τής Κοινότητας του Τσουκόγιεβατς και ήταν φλογερή λαϊκή ιεραπόστολος για είκοσι περίπου χρόνια. Ταξίδευε από το ένα χωριό στο άλλο, «κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο, θεραπεύοντας τούς ασθενείς και επιδεικνύοντας έναν αληθινά Ορθόδοξο τρόπο ασκητικού βίου, προσελκύοντας πολλές ψυχές στην πίστη στον Χριστό τον Κύριο».
Στην συνέχεια αυτής τής ιεραποστολικής περιόδου, ή Ευφημία έζησε στην Μονή Ντίβιαν (πού βρισκόταν υπό την καθοδήγηση τής Μακαριστής Ρωσίδας Ηγουμένης Θεοδώρας), κατόπιν εισήλθε στις τάξεις των μοναχών και για λίγο καιρό πήρε 12 ακόμη γυναίκες μονάστριες για να ανανεώσει την Μονή Τέμσκα. Ύστερα μεταφέρθηκε στην Μονή Κόβιλ, στην Μπάτσκα, όπου έγινε ή πρώτη Σύνοδος του Πνευματικού Κινήματος των Μπογκομόλτσι, στα 1933.
Υπό την επίβλεψη του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ή Μακαρία Ευφημία άρχισε να μεταφράζει τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων από τα Ρωσικά. Έγραφε επίσης πολυάριθμες προσευχές και διδακτικές επιστολές.
Ή Οσία Ηγουμένη Ευφημία υπέφερε πικρά στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι 48 αδελφές τής Μονής Κόβιλ της Μπάτσκα—όπου ή Ευφημία ήταν ή Ηγουμένη—μαζί με τις αδελφές του Χόποβο και του Κούβεζντιν (καθώς επίσης και της Μπάτσκα) εξορίστηκαν στο Βελιγράδι από τούς Κροάτες Ούστασι πού έκαμναν λεηλασίες. Από το Βελιγράδι, αυτές οι άγιες Όμολογήτριες πήγαν στην Μονή τής Αγίας Παρασκευής (Πέτκα) στο Παρασίν, παίρνοντας μαζί τους και 30 παιδιά πρόσφυγες, ορφανά του πολέμου. Μετά τον πόλεμο τα παιδιά αυτά τα παρέδωσαν στην φροντίδα στοργικών οικογενειών. Έχει λεχθεί για την Ευφημία ότι ήταν «μεγάλη και ζηλώτρια θεόσδοτη δασκάλα».
Ως Ηγουμένη τής Ραβάνιτσα μετά τον πόλεμο, καθιέρωσε έναν αυστηρό μοναχικό κανονισμό, δίνοντας έμφαση στην ανάγνωση τής Καινής Διαθήκης και την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και Μητέρων για την ασκητική ζωή. Μετά την εν Κυρίω κοίμησή της, άφησε 53 αδελφές στις Μονές τής Άγ. Παρασκευής και τής Ραβάνιτσα, οι όποιες μέχρι σήμερα την ευλαβούνται ως αγία ή οποία κατέβαλε μεγάλη φροντίδα για τα πονεμένα παιδιά και έζησε μία ζωή αληθινά ευάρεστη στον Θεό.
ΒΙΒΛΙΟΓ. ΣΕΡΒΙΚΟ ΠΑΤΕΡΙΚΟ. ΤΟΜΟΣ Α ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΆΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ 2006

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΣ ΚΑVESHNIKOVA (1904-1996)

"Ρωτήστε τον Παντοδύναμο, μην τον ξεχνάτε μέρα και  νύχτα ." Είναι καλύτερο να προσεύχεστε νωρίς το πρωί και τη νύχτα. Η πιο ήσυχη ώρα. Ξυπνήστε, σηκωθείτε πλυθείτε και μιλήστε με το Θεό, πείτε Του τα πάντα.
Ο Κύριος αγαπάει να του μιλάμε. Και θα βρει τρόπους, θα σας σώσει και θα σας βοηθήσει. Αν ο Κύριος δίνει πόνο, δίνει υπομονή και ενισχύσει από το Άγιο Πνεύμα.

 - Από τα μεσάνυχτα μέχρι τις τρεις το πρωί ο ουρανός  είναι ανοιχτός. Είναι πολύ πολύτιμη η προσευχή κατά τη διάρκεια αυτών των ωρών. Μετά τα μεσάνυχτα, είναι καλό να βάλουμε τρεις μεγάλες μετάνοιες με προσευχή στον Σωτήρα, τη Θεοτόκο και τον Άγγελο τον Άγγελο φύλακα μας..


 Η γερόντισσα Αντωνία ευλόγησε τα πνευματικά της παιδιά να διδάξουν στη μνήμη τούς  τις προσευχές: "ΤΟ ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ ", "ΘΕΟΤΟΚΕ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΕ", "Το Σύμβολο της Πίστης", 50ος και 90ος Ψαλμό

 Με συμβούλεψε να διαβάζουμε τον κανόνα σύντομης προσευχής στον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και τη προσευχή: "Κύριε, διαφώτισε το μυαλό μου, ηρέμησε την καρδιά μου, βοήθησε με στη ζωή, γλίτωσε με  από το κακό" ...
- Εάν τα παιδιά είναι άρρωστα, πρέπει να διαβάσετε τον 90ο Ψαλμό και τον "Πάτερ ημών " επτά φορές. Εάν είναι κάτι σοβαρό, πρέπει να το  διαβάσετε δώδεκα φορές ... Εάν  δυστυχία συνέβη σε ένα άτομο, θα πρέπει να διαβάσετε τον Ψαλμό 90 ...

Όταν υπάρχουν ακάθαρτες σκέψεις, απελπισία, μελαγχολία - πολλές φορές διαβάστε την προσευχή "ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ". Ο Κύριος θα δώσει ειρήνη στην ψυχή για τις προσευχές στην Μητέρα του Θεού ...

"Απλά πρέπει πριν  φάτε φαγητό να κάνετε τον σταυρός σας". Θα έρθουν οι καιροί,  που όλα θα δηλητηριαστούν. Αλλά εάν πορεύεστε με πίστη, θα ζήσετε. Και ο άλλος που  θα πιει ή θα φάει το ίδιο πράγμα, χωρίς να έχει πίστη  - θα πεθάνει.



"Κλείστε το στόμα σας καλύτερα, με τις  επτά κλειδαριές, όπως λένε οι άγιοι πατέρες.
 Δημιουργήστε μια προσευχή του Ιησού, διότι φέρνει πολύ πόσο καλό  στη ζωή". Η σιωπή είναι μια αγγελική προσευχή. Δεν μπορεί να συγκριθεί με την ανθρώπινη προσευχή μας. Μείνετε ήσυχοι και ακούστε περισσότερο, γιατί από αυτήν (αγγελική προσευχή) θα βοηθηθητε  σε όλα!

 Η γλώσσα μου είναι εχθρός μου,  έτσι είναι . Πόσο κακό και απογοήτευση φέρνει στη ζωή ...


 Αν καταδικάσουμε τον γείτονα για κάποια αμαρτία, τότε ζει ακόμα σε μας η αμαρτία. . Εάν ένα άτομο μετανοήσει, τότε αυτή η αμαρτία δεν τον αφορά. Όταν η ψυχή είναι καθαρή, δεν θα καταδικαστεί ποτέ. Γιατί "Μην κρίνετε, ώστε να μην κριθείτε" (Ματθαίος 7: 1). "


- Η Γερόντισσα ΑΝΤΩΝΙΑ συμβουλεύει καθημερινά να διαβάζουμε το  17 κάθισμα των ψαλμών είπε: "Στις δυσκολίες  ο17 κάθισμα θα είναι ήδη  άμυνα για σας".

Ο γερόντισσα  πίστευε ότι τα κεριά του Πάσχα δίνουν μια ιδιαίτερη χάρη, και συγκεκριμένα είπε: «Όταν επισκέπτεστε ένα άρρωστο άτομο, διαβάστε μια προσευχή για τους πόνους  και  ανάψτε κεράκι από το   Πάσχα (κόκκινο)».


Ο Λόγος του Θεού είναι τροφή για την ψυχή και το σώμα. Το καθήκον ενός χριστιανού είναι ότι δεν θα πάει να κοιμηθεί αν δεν διαβάσει ένα κεφάλαιο του Ευαγγελίου δύο κεφάλαια των Επιστολών, ξεκινώντας από τις Πράξεις των Αποστόλων και τελειώνοντας με την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, μερικούς Ψαλμούς από το ψαλτήρι.. Και έτσι θα διαβάσουμε σταδιακά ολόκληρη τη Καινή Διαθήκη και το ψαλτήρι, που είναι αυτό που χρειαζόμαστε. ... Πρέπει να φτιάξουμε τρεις σελιδοδείκτες και να διαβάσουμε στη σειρά, και όταν διαβάσουμε όλα πάλι από την αρχή σε όλη την διάρκεια τη ζωής μας.


- Πολλοί από εκείνους που ήρθαν στη μητέρα του συμβούλευαν: "Ότι σε κάθε σπίτι να υπάρχουν εικόνες της Μητέρας του Θεού"! Στο σπίτι πρέπει να υπάρχει μια άγια γωνία: για ιερές εικόνες, αγιασμό, αντίδωρο, καντήλι ευχέλαιο. Μπορεί να υπάρχει ναός χωρίς βωμό ή σπίτι χωρίς στέγη; - Έτσι, η οικογένεια δεν πρέπει να ζει χωρίς μια άγια γωνία. Κατά τη διάρκεια της προσευχής ή στις αργίες, το κανδήλι  πρέπει να καίει και είναι καλό να ανάβουμε  ένα κερί. Στο σπίτι, όπου αυτό συμβαίνει η χάρη του Θεού πέφτει στο σπίτι αυτό. ".


- "Να είστε πίστη, δώστε όλες τις αμαρτίες σας στον Θεό. Όλες οι ασθένειες, όλες οι θλίψεις, όλες οι φροντίδες να τις αναθέτετε  στον Θεό. Και να είναι εύκολο, να ελευθερώσετε  τον εαυτό σας. Ο Θεός ξέρει για σένα. Κάθε πρόσωπο  έρχεται στη ζωή να εκτελέσει  ένα ρόλο: θα το εκτελέσει - και θα πάει στη ζωή αιώνια Δεν είμαστε εδώ για πάντα, είμαστε εδώ για μια επίσκεψη. Και θα πάμε σπίτι εγκαίρως, όλοι θα πάμε σπίτι. Ο Κύριος στη γη δεν θα αφήσει κανένα, θα πάρει τον καθένα μας . Η ψυχή δεν πεθαίνει. Το σώμα είναι κοστούμι, είναι ναός της ψυχής. "